Aktualności1st
Ogłoszenia parafialne1st
Intencje mszalne1st
Msze św. i nabożeństwa1st
Nasza parafia1st
Duszpasterze1st
Ministranci1st
Parafialna Poradnia Rodzinna1st
Grupy parafialne1st
Wieści z budowy1st
Wokół wiary1st
Galeria zdjęć1st
Sakramenty w parafii1st
Patroni naszej parafii1st
Mały modlitewnik1st
Kontakt1st












Aktualności


Triduum Paschalne

Triduum Paschalne, które kończy czas Wielkiego Postu, jest bezpośrednim przygotowaniem do świętowania Wielkanocy. Przebogata liturgia tych dni prowadzi nas przez całą Historię Zbawienia. Najpierw jednak zwraca naszą uwagę na to, co pozostawił nam Chrystus - na Eucharystię i posługę kapłańską. One wystarczą, by trwał w nas dar wiary i byśmy kiedyś mogli osiągnąć niebo. W Wielki Piątek każe nam liturgia zadumać się nad Chrystusowym krzyżem. Najpierw spotykamy Pana w "ciemnicy", słuchamy kolejnego opisu męki, modlimy się za cały świat, by w końcu pochylić się i adorować krzyż, całując Jezusowe rany... Potem, razem z Matką Bolesną i zdezorientowanymi Apostołami i uczniami, odprowadzamy Chrystusa do grobu. Cisza i ciemność, która potem zapada, ma nam uzmysłowić, jak wielkim darem jest Boża obecność i przygotować nasze serca na radosne Alleluja - przyjęcie daru zbawienia - nowego życia, do którego prowadzi nas Zmartwychwstały. Wigilia Paschalna jest kulminacją obchodów wielkanocnych. Symbolika ognia, paschału i jego światła rozlewającego się wszędzie, Historia Zbawienia ukazana w czytaniach i psalmach, radosne Alleluja, cała liturgia chrzcielna czy wreszcie radosna procesja za Zmartwychwstałym zakończona uroczystym "Te Deum" - to wszystko pomaga nam doświadczyć prawdziwej mocy Chrystusowego dzieła Zbawienia świata i rozradować się nią w sercu. Wraca nadzieja, której już nie było...

Adoracja Krzyża jest centralnym punktem liturgii Wielkiego Piątku. To jedyny dzień w roku liturgicznym, kiedy nie odprawia się Mszy św. Mszę z tego dnia odprawia sam Chrystus, ofiarowując się na Kalwarii... Wywyższenie krzyża (który przecież był w świecie starożytnym największą hańbą), jego uwielbienie i oddanie pokłonu podczas gdy celebrans stopniowo go odsłania, jest wyrazem naszej wierności Panu i odrzucenia szatana, który choć dawno temu w raju "na drzewie zwyciężył", teraz "na drzewie również został pokonany".

Tradycja osobistej adoracji krzyża jest żywa w Kościele już od IV wieku. Pozwala przeżyć wdzięczność za własne zbawienie. Bo Chrystus zbawił nas właśnie w ten sposób - personalnie, każdego z osobna. Cierpiał też za moje grzechy, a nie za jakieś uogólnione winy. Cierpiał za moje konkretne czyny, za moje świadome grzeszne decyzje... Adoracja Chrystusowego krzyża jest formą wyznania wiary i okazania wdzięczności Panu.

Pietà z Compiègne.
Pietà z Compiègne.
Pieta jest szczególnym przedstawieniem Maryi i Jezusa, obecnym w sztuce od XIV stulecia. Siedząca Maryja trzyma na kolanach martwe ciało Chrystusa, tuż po jego zdjęciu z krzyża. Najsłynniejszą tego typu rzeźbą jest oczywiście dzieło Michała Anioła z 1499 r., które można oglądać w Bazylice św. Piotra w Watykanie. Od czasu ataku szaleńca, który uszkodził tę piękną Pietę, znajduje się ona za specjalną szybą, blisko wejścia, po prawej stronie swiątyni.

Piety są dość powszechne w europejskiej tradycji. Znajdują się w wielu świątyniach, także (choć rzadziej) współczesnych. Każą się zatrzymać, budzą refleksje... Zdają się krzyczeć, i to nie tyle samym wizerunkiem umęczonego ciała Jezusowego, co niewyobrażalnym cierpieniem Maryi. Doświadczenie śmierci własnego dziecka jest jednym z najbardziej traumatycznych przeżyć, jakie mogą spotkać człowieka. Maryja straciła Syna - niewinnie zamordowanego w tak bestialski sposób. Ona zna ludzki ból, rozumie rozpacz, poczucie niesprawiedliwości... Pewnie dlatego przed wizerunkiem Piety mozna spotkać modlących się ludzi, którzy powierzają tam Bogu swoje najtrudniejsze sprawy...

Jean-Jacques Henner - Jezus w grobie (1879)
Jean-Jacques Henner - Jezus w grobie (1879)

"Zstąpił do piekieł" - te słowa wypowiadamy każdej niedzieli i w każdą kościelną uroczystość. Są one częścią naszego wyznania wiary. Jednak co tak naprawdę oznaczają?

"Piekła" to tyle samo co "odchłań" - miejsce, w którym przebywały dusze wszystkich zmarłych. Przed śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa dusze te były w sytuacji beznadziejnej. Tkwiły w czymś, co teologia określa niekiedy "przestrzenią niezbawienia". Dopiero triumfujący Chrystus czyni w tej przestrzeni wyłom, dając duszom zmarłych wyzwolenie z więzów śmierci. Wyprowadza dusze sprawiedliwych do nieba, wyciągając ich spod władzy złego ducha. To pierwsi zbawieni, pierwsi obywatele Królestwa Niebieskiego.

Chrystus dotyka także naszych wewnętrznych "piekieł", naszych prywatnych "przestrzeni niezbawienia". Przynosi uzdrowienie i nadzieję, zbawia nasze słabości i niedomagania naszej wiary!


1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
Polecamy:
1stNapisz do nas
kancelaria adwokacka warszawa