Aktualności1st
Ogłoszenia parafialne1st
Kolędy 2014/20151st
Msze św. i nabożeństwa1st
Nasza parafia1st
Duszpasterze1st
Ministranci1st
Parafialna Poradnia Rodzinna1st
Grupy parafialne1st
Wieści z budowy1st
Wokół wiary1st
Kanonizacja 20141st
Galeria zdjęć1st
Sakramenty w parafii1st
Patroni naszej parafii1st
Mały modlitewnik1st
Księga gości1st
Kontakt1st












Aktualności


Tajemnice Światła

Zaistnienie Tajemnic Światła zawdzięczamy papieżowi Janowi Pawłowi II, który 16 października 2002 roku opublikował list, w którym wezwał Kościół do rozważania nowej części różańca świętego. Chodziło mu m.in. o to, byśmy ogarnęli tę modlitwę nowym świeżym spojrzeniem i niejako rozszerzyli oddawanie Bogu czci poprzez rozważanie pięciu znaczących faktów z życia Chrystusa.

W różańcowym miesiącu, jakim jest październik, a jednocześnie ciągle jeszcze w Roku Wiary, warto zatrzymać się nad tymi pięcioma tajemnicami i rozważyć je na nowo.

1. To jest mój Syn umiłowany...

Pierwsza z Tajemnic Światła to Chrzest Jezusa w Jordanie. U progu swej publicznej działalności przychodzi Jezus nad rzekę, by dać się ochrzcić przez Jana Chrzciciela. W tym czasie robiło tak wielu ludzi, ponieważ czuli potrzebę odmiany i odnowy życia, czekali na obiecanego Mesjasza. Chrzest Janowy jest znakiem pokuty i nawrócenia, którego Jezus nie potrzebuje, bo nie ma w Nim żadnego grzechu. Uniża jednak samego siebie, stając pośród grzeszników. Przez taką postawę dodaje im otuchy i pokazuje wagę chrztu i nawrócenia. Tuż po chrzcie Jezusa ma miejsce teofania: objawienie całej Trójcy Św. z jednoznacznym wskazaniem na Jezusa "w Nim mam upodobanie".

Chrzest daje moc podążania ku Prawdzie. Wszczepia w Chrystusa i pozwala wydawać dobre owoce. Jest pierwszym krokiem ku niebu.

2. Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie...

Kolejna tajemnica to Wesele w Kanie Galilejskiej - wspomnienie pierwszego cudu, jaki przekazali nam autorzy Ewangelii. Spotykamy Jezusa wraz z uczniami i Matką na weselu. Towarzyszą młodej parze na samym początku ich wspólnego życia i służą pomocą w nieprzyjemnej sytuacji, która wydawała się bez wyjścia. Jezus nie dopuścił do ośmieszenia młodych w oczach gości i pomógł im w przyziemnej, jakby się zdawało, sprawie związanej z ich sytuacją materialną. Stało się to na prośbę Maryi, której macierzyńskie serce nie chciało dopuścić, by coś zakłóciło szczęście dwojga młodych ubogich ludzi.

Znamienny jest sposób, w jaki Jezus zwraca się do Matki: używa słowa "Niewiasto" - tego samego, które później pada z krzyża, kiedy Kościół i cała ludzkość zostaje oddana pod Jej opiekę oraz w apokaliptycznym obrazie Walczącej ze smokiem. To określenie Maryi jest bardzo uroczyste - Jej obecność jest tu symboliczna, gdyż otrzymuje Ona niejako nowe imię i zostaje przeznaczona do nowego zadania. Syn wprowadza Ją w przestrzeń i rzeczywistość swej misji zbawczej. Zostaje pośredniczką między Chrystusem a człowiekiem - najpierw tu, na ziemi, a później przebywając w niebie. Ich relacja synowsko-macierzyńska od tego momentu zmienia się i pogłębia. Maryja towarzyszy Jezusowi w nowej roli - tej, która może ingerować, a nie tylko stać z boku i milcząco obserować to, co było udziałem Jezusa.

Przemiana wody w wino jest zaś zapowiedzią Eucharystii i krwi przelanej przez Chrystusa na krzyżu.

3. Błogosławieni... ubodzy w duchu... ci, którzy się smucą... cisi... łaknący i pragnący sprawiedliwości... miłosierni... czystego serca... wprowadzający pokój... cierpiący prześladowania dla sprawiedliwości...

Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia - tajemnica trzecia - nie nawiązuje tak jak poprzednie do konkretnego wydarzenia, lecz obejmuje trzyletni okres publicznej działalności Jezusa. W tym czasie przemierza On Galileę i Judeę cierpliwie tłumacząc sprawy związane z Królestwem Bożym, ukazując w obrazach i przypowieściach wszystko to, co miało (i nadal ma) pomóc w zdobyciu tegoż Królestwa. Chrystus dał też nową wykładnię Dekalogu, którego rozumienie (przez dodawanie w ciągu historii praw i nakazów żydowskich) wśród uczonych bywało mocno wypaczone.

Wszystkie wskazania dotyczące kwestii moralnych i międzyludzkich również odnosił Jezus do konieczności zabiegania o Boże Królestwo. Dał przez to wyraźny cel i nową perspektywę dla wszystkich ludzkich dążeń. To, co jest ważne tu na ziemi, może być znaczące także dla wieczności - nie wolno jednak nigdy tracić z oczu właściwego celu i według niego zawsze na nowo definiować i ustawiać własną hierarchię wartości. To jedyna droga do nieba - inne tam nie prowadzą.

4. ...Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim...

Czwartą Tajemnicą Światła jest Przemienienie na górze Tabor, które dokonało się w obecności najbliższych Apostołów. Chrystus ukazuje swą chwałę, ma miejsce kolejna teofania, a zaraz potem zapowiada swoją zbliżającą się mękę. Apostołowie widzą już teraz to, co wszyscy mamy oglądać w wieczności: jaśniejące chwałą Boże oblicze i świętych przebywających w Jego obecności. To widzenie musiało zrobić na uczniach naprawdę spore wrażenie, skoro chcieli stawiać trzy namioty i przebywać dłużej w tej cudownej rzeczywistości. Ich wiara została umocniona - nie mieli już żadnych wątpliwości co do bóstwa Jezusa. Po Jego śmierci, która na początku wprowadzi w ich życie wielki chaos, znajdą jednak siłę, by znowu powstać i o Nim świadczyć, znosząc wiele cierpień i upokorzeń "dla Ewangelii".

To, co możemy zobaczyć na ziemi, choćby zdawało nam się najpiękniejszym możliwym obrazem - niczym jest w stosunku do tego, co Bóg przygotował dla nas po tamtej stronie życia!

5. ...Bierzcie i jedzcie... to jest Ciało moje... to jest moja Krew Przymierza...

Ustanowienie Eucharystii - Chrystusowy dar na naszą trudną i długą drogę do nieba. Tajemnica obecności Boga Wszechmocnego i Stworzyciela pod skromnymi postaciami białej hostii i wina. Zaufanie, zawierzenie człowiekowi i dar z siebie do końca. Pokora Boga wobec stworzenia, które umiłował tak bardzo, że złożył się za nie w ofierze, by móc wprowadzić je do obiecanego Królestwa. Bóg, który oddaje człowiekowi utracony raj za cenę Swej Krwi, podczas śmierci uważanej za największe upodlenie i poniżenie drugiego człowieka. Zawiera z nami nowe Przymierze i pozostaje z nami "po wszystie dni, aż do skończenia świata" - przychodzi na słowa kapłana i przemienia zwykły chleb i zwykłe wino w Siebie. Chce nas karmić i umacniać w każdej chwili, w każdym zakątku świata. Chce być przy nas, najbliżej, jak tylko jest to możliwe. Chce, byśmy zawierzyli Mu swoje życie, swoje sprawy, radości i troski. Chce, byśmy szli z nim do naszych domów, do innych ludzi - jak żywe tabernakulum. Chce przez to przemieniać nasze serca i całe nasze życie.

Św. Tomasz z Akwinu, gdy miał jakiś kłopot lub ważną sprawę do przemyślenia, często modlił się opierając głowę o tabernakulum. Blisko Tego, który mógł mu wszystko wyjaśnić i rozwiązać każdy problem. Jego cześć dla Eucharystii wyrażała się m.in. w pieśniach, jakie śpiewamy do dziś. Chrystus zaś uczynił Tomasza jednym z najpotężniejszych teologów i nauczycieli i pozwolił mu stworzyć dzieło, które od stuleci niezmiennie wyznacza drogę wiary.

(mj)


1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
1st
Polecamy:
1stNapisz do nas
kancelaria adwokacka warszawa